Każdego roku, gdy światło dzienne maleje, a drzewa stają się puste, pojawiają się debaty na temat moralności polowań. Myśliwi postrzegają akt prześladowania i zabijania jeleni, kaczek, łosi i innych kamieniołomów jako humanitarny, konieczny i naturalny, a zatem etyczny. Krytycy odpowiadają, że polowanie jest okrutnym i bezużytecznym aktem, którego należy się wstydzić.
Jako nie-łowca nie mogę powiedzieć nic o tym, jak to jest strzelać lub łapać zwierzę. Ale jako student filozofii i etyki myślę, że filozofia może pomóc nam wyjaśnić, usystematyzować i ocenić argumenty po obu stronach. A lepsze wyczucie argumentów może pomóc nam rozmawiać z ludźmi, z którymi się nie zgadzamy.
Trzy przesłanki polowania
Jednym z głównych pytań jest to, dlaczego ludzie decydują się polować. Filozof środowiska Gary Varner identyfikuje trzy rodzaje polowań: terapeutyczne, egzystencjalne i sportowe. Każdy typ wyróżnia się celem, jakiemu ma służyć.
Polowanie terapeutyczne polega na celowym zabijaniu dzikich zwierząt w celu ochrony innego gatunku lub całego ekosystemu. W jednym z przykładów, Project Isabella, grupy ochrony przyrody zatrudniły strzelców do wytępienia tysięcy dzikich kóz z kilku wysp Galapagos w latach 1997-2006. Kozy nadmiernie wypasały wyspy, zagrażając przetrwaniu zagrożonych żółwi Galapagos i innych gatunków.
Polowanie na własne potrzeby to celowe zabijanie dzikich zwierząt, aby zapewnić ludziom pożywienie i zasoby materialne. Umowy, które pozwalają plemionom rdzennych Amerykanów polować na wieloryby, są częściowo uzasadnione wartością utrzymania zwierząt dla ludzi, którzy na nie polują.
Natomiast sportpolowanieodnosi się do celowego zabijania dzikich zwierząt dla przyjemności lub spełnienia. Myśliwi, którzy ścigają jelenie, ponieważ uważają to doświadczenie za ekscytujące lub dlatego, że chcą, aby poroże zamontowało się na ścianie, są łowcami sportu.
Kategorie te nie wykluczają się wzajemnie. Myśliwy, który śledzi jelenie, ponieważ lubi to doświadczenie i chce dekoracyjnego poroża, może również zamierzać spożywać mięso, robić spodnie ze skóry i pomagać kontrolować lokalne populacje jeleni. Rozróżnienia mają znaczenie, ponieważ zastrzeżenia do polowań mogą się zmieniać w zależności od rodzaju polowania.
Co przeszkadza ludziom w polowaniu: szkoda, konieczność i charakter
Krytycy często twierdzą, że polowanie jest niemoralne, ponieważ wymaga celowego wyrządzania krzywdy niewinnym stworzeniom. Nawet ludzie, którzy nie czują się komfortowo, rozszerzając prawa na zwierzęta, powinni uznać, że wiele zwierząt jest czujących – to znaczy, że mają zdolność cierpienia. Jeśli niewłaściwe jest zadawanie niechcianego bólu i śmierci czującej istocie, to polowanie jest złe. Nazywam to stanowisko "sprzeciwem wobec krzywdy".
Jeśli jest to uzasadnione, sprzeciw wobec krzywdy wymagałby od zwolenników przeciwstawienia się wszystkim trzem rodzajom polowań, chyba że można wykazać, że większa szkoda spotka dane zwierzę, jeśli nie zostanie upolowane – na przykład, jeśli będzie skazane na powolny głód zimowy. Niezależnie od tego, czy celem myśliwego jest zdrowy ekosystem, pożywny obiad, czy osobiście satysfakcjonujące doświadczenie, upolowane zwierzę doświadcza tej samej szkody.
Ale jeśli zadawanie niechcianej krzywdy jest koniecznie złe, to źródło szkody jest nieistotne. Logicznie rzecz biorąc, każdy, kto angażuje się w to stanowisko, powinien również sprzeciwiać się drapieżnictwu wśród zwierząt. Kiedy lew zabija gazelę, powoduje tyle niechcianych szkód dla gazeli, co każdy myśliwy - w rzeczywistości znacznie więcej.
Niewiele osób chce posunąć się tak daleko. Zamiast tego wielu krytyków proponuje to, co nazywam "sprzeciwem wobec niepotrzebnej krzywdy": jest źle, gdy myśliwy strzela do lwa, ale nie wtedy, gdy lew mauluje gazelę, ponieważ lew musi zabić, aby przeżyć.
Dziś trudno jest argumentować, że polowanie na ludzi jest absolutnie konieczne w taki sam sposób, w jaki polowanie jest konieczne dla zwierząt. Zarzut dotyczący koniecznej szkody utrzymuje, że polowanie jest moralnie dopuszczalne tylko wtedy, gdy jest konieczne dla przetrwania myśliwego. "Konieczne" może odnosić się do potrzeb żywieniowych lub ekologicznych, które zapewniłyby moralną osłonę dla utrzymania i polowań terapeutycznych. Ale polowań sportowych, prawie z definicji, nie można bronić w ten sposób.
Polowanie sportowe jest również podatne na inną krytykę, którą nazywam "sprzeciwem ze strony charakteru". Ten argument utrzymuje, że czyn jest godny pogardy nie tylko ze względu na szkodę, jaką wyrządza, ale z powodu tego, co ujawnia o aktorze. Wielu obserwatorów uważa czerpanie przyjemności z polowania za moralnie odrażające.
W 2015 roku amerykański dentysta Walter Palmer dowiedział się o tym po tym, jak jego afrykańskie polowanie na trofea doprowadziło do śmierci lwa Cecila. Zabicie Cecila nie wyrządziło znaczących szkód ekologicznych, a nawet bez interwencji człowieka tylko jeden na osiem samców lwów przeżywa dorosłość. Wydawałoby się, że obrzydzenie do Palmera było co najmniej tak samo reakcją na osobę, za którą był postrzegany – kogoś, kto płaci pieniądze za zabijanie majestatycznych stworzeń – jak na krzywdę, jaką wyrządził.
Myśliwi, których znam, nie wkładają wiele w "sprzeciw charakteru". Po pierwsze, wskazują, że można zabijać bez polowania i polować bez zabijania. Rzeczywiście, niektórzy pechowi myśliwi idą sezon po sezonie bez zabrania zwierzęcia. Po drugie, mówią mi, że kiedy dochodzi do zabójstwa, czują ponury związek i szacunek dla świata przyrody, a nie przyjemność. Niemniej jednak na pewnym poziomie myśliwy sportowy cieszy się tym doświadczeniem i to jest sedno zarzutu.
Czy polowanie jest naturalne?
W dyskusjach na temat moralności polowań ktoś nieuchronnie twierdzi, że polowanie jest naturalną działalnością, ponieważ wszystkie przedindustrialne społeczeństwa ludzkie angażują się w nią do pewnego stopnia, a zatem polowanie nie może być niemoralne. Ale pojęcie naturalności jest niepomocne i ostatecznie nieistotne.
Bardzo stara idea moralna, sięgająca czasów stoików starożytnej Grecji, zachęca nas do dążenia do życia w zgodzie z naturą i czynienia tego, co naturalne. Wiara w związek między dobrem a naturalnością utrzymuje się do dziś w używaniu słowa "naturalny" na rynku produktów i stylów życia – często w bardzo mylący sposób. Rzeczy, które są naturalne, mają być dla nas dobre, ale także moralnie dobre.
Odkładając na bok wyzwanie zdefiniowania "natury" i "natury", niebezpieczne jest zakładanie, że dana rzecz jest cnotliwa lub moralnie dopuszczalna tylko dlatego, że jest naturalna. HIV, trzęsienia ziemi, choroba Alzheimera i depresja poporodowa są naturalne. I, jak satyrycznie zauważył The Onion, zachowania, w tym gwałt, dzieciobójstwo i polityka siły-czyni-prawa, są obecne w świecie przyrody.
Trudne rozmowy
Istnieje wiele innych kwestii moralnych związanych z polowaniem. Czy ma znaczenie, czy myśliwi używająPunktory, strzałki czy sidła? Czy zachowanie tradycji kulturowej wystarczy, aby usprawiedliwić polowanie? I czy można sprzeciwić się polowaniu, jedząc mięso hodowane w gospodarstwie?
Jako punkt wyjścia, jeśli znajdziesz się w jednej z tych debat, najpierw określ, o jakim rodzaju polowaniu mówisz. Jeśli twój rozmówca sprzeciwia się polowaniu, spróbuj odkryć podstawy swojego sprzeciwu. I wierzę, że powinniście trzymać naturę z dala od tego.
Na koniec spróbuj spierać się z kimś, kto ma zasadniczo inny pogląd. Błąd potwierdzenia – niezamierzony akt potwierdzenia przekonań, które już mamy – jest trudny do przezwyciężenia. Jedynym antidotum, jakie znam, jest racjonalny dyskurs z ludźmi, których błąd potwierdzenia jest sprzeczny z moim własnym. Rozmowa
Joshua Duclos jest doktorantem na wydziale filozofii Boston University College of Arts & Sciences.
